şşt, duydun mu ?

bazen,
 duymak için sadece susmak gerek ..

o şarkı

"hani Istanbul'u bu evin"

Istanbul,

Nasıl bir yere düştüm, kimin koynuna peşkeş çekildim hiç bir fikrim yok. Dünyamda akrep yelkovanı geçiyor, yetimler mutlu, piçler mübah, deniz siyah, gökyüzü kızıl. Bekliyorum tüm çıplaklığımla, yitirdiğim ar damarımla, utanmadan, hatırsız ziyankar bir şekilde seni bekliyorum. Kuzuların boynuzlu, eşşeklerin kanatlı ve insanların duyarlı olduğu bir boyuttayım. Açıyorum gözlerimi, sirkeyle saçlarımı yıkıyor, tırnaklarımı kızıltaşları ile törpülüyorum. Sürüyorum kırmızı rujumu ve çarmıha gerdiğim canımı sana sunuyorum.

Ömrümün büyük ayıbı !! mahremi. Dilimin damağımın hiç tatmadığı, ruhumun, zihnimin, zerremin bilip bilmediği küfürsün. Bana bir ömürlük ziyanı bir günde yaşatan sen ! Anlamadım ki, ödülmüsün yoksa ölümüm mü ?

Evet Istanbul, sana gelen ve yine senden giden ben.
Ve her şeye rağmen, aptallığıma doy(a)mıyorum !

o şarkı

ya umutlar biterse ?

.. ?

ya özünü yüzüne vurur,

ya da yüzünü özüne döndürür.

o şarkı

bîçâre

...

ve dost,

keşke sevme hissini israf etmeseydin

belki o zaman

işte o zaman

masallarda ki iyi insanların
hâlâ yaşadıklarına inanırdın

ve çocuklar !

de hele, onlarda olmazsa
çekilir mi hiç bu adaletsiz dünya ?

o şarkı

.

İçim savaş meydanı gibi
Nokta

o şarkı